Kale plekken

En dan ben je
plots twee mensen
die elkaar ooit hebben gekend.

De kale plekken
die straatlantaarns
op het gekneusde wegdek
werpen

als de vergeelde tegels
aan het plafond
van een te dure studio
in een stad waar niemand je kent

waaien in de wind
natte bladeren
van eiken weg.

(c) Leen Raats

Meer poëzie lezen? Ontdek hier mijn bundel ‘Troebel, poëzie voor windstille dagen’

Geef een reactie

Powered by WordPress.com. door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: