Vier poëzieroutes in de Limburgse natuur

Het begon met een digitale poëzieroute die ik op eigen initiatief opzette in een wondermooi stukje van de Mombeekvallei, op de grens tussen Hasselt en Alken.

Natuurpunt Hasselt-Zonhoven vroeg me of ik ook zoiets wilde maken voor hun andere gebieden. Dat wilde ik, want wandelen en poëzie schrijven – en al wandelend poëzie schrijven – behoren tot mijn favoriete bezigheden.

Dus schreef ik de afgelopen twee maanden tien gedichten over drie natuurgebieden in Hasselt en Zonhoven. Dit is het resultaat!

lees meer

De openingsscène van mijn roman ‘De schade beperken’

Deze keer zou ze niet terugkrabbelen. Wil Heerenveen maakte haar rode sportfiets zorgvuldig vast met een dik kettingslot. Alsof iemand het in zijn hoofd zou halen om hier een fiets te stelen.

Camerabewaking. Wet van 21 maart 2007, waarschuwde een bord aan de ingang van het hypermoderne gebouw. Wil haalde een hand door haar haren en trok de kraag van haar hemd recht. Ze moest dit doen. Voor Elke en voor zichzelf.

Haar schoenen tikten luid op de steriel ogende tegels van de inkomhal. De onthaalbediende, een man met grijs haar en dunne lippen, keek haar zwijgend aan.
‘Goedendag, ik kom voor Elke Jansen.’
‘Vrouwenvleugel?’

lees meer

Oude bomen verplant men niet

Zoveel vrien­den en kennissen had ze zien uitdoven van zodra ze uit hun vertrouwde omgeving werden weggerukt.

Kranige vrouwen, die decennialang met verweerde handen in de aarde hadden gewroet, vodden uitgewrongen en groenten ingemaakt in weckpotten, die zich plots niet meer konden wassen zonder hulp. Sterke bomen, wier wortels zo gewend waren aan de vertrouwde grond waarin ze waren opgegroeid, dat ze gedoemd waren om uit te dro­gen van zodra ze verplant werden.

lees meer

Overbodige Messias

In haar dromen is ze nooit alleen.

Hij zegt dat de meeste mensen
dromen in zwart-wit
verwart haar met iemand
die moet worden gered.

In zijn woorden zoekt ze verbanden
die als voegen tussen stenen
pas opvallen als ze er niet zijn

ze voelt zijn kilte in elke kier.

lees meer

Honger is kostbaar

De sneeuw viel met dikke vlokken uit de lucht. Vederlicht en tegelijkertijd meedogenloos. Er had zich al een dun, wit laagje gevormd op het grasperkje op de binnenkoer. Na zeventien winters wist Lynn nog steeds niet of ze nu van sneeuw hield of er net een hekel aan had.

Ze at weer. Vijf keer per dag. Kleine porties. Veel meer dan ze eigenlijk wilde.
‘Het is een begin,’ had dokter Michiels gezegd. ‘Een eerste stap.’
  Wat de volgende stappen waren, daar wilde Lynn zelfs niet over nadenken. Ze at voornamelijk toastjes, fruit en rauwe groenten. De geur van gekookt voedsel maakte haar nog steeds misselijk.

lees meer

Powered by WordPress.com. Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑