Wie maakt korte metten met de minachting voor het korte verhaal?

Het kortverhaal wordt weleens het kleine broertje van de roman genoemd. Wat ik daarvan vind? Onzin.

Korte verhalen zijn een kunstvorm op zich, met hun eigen wetmatigheden. Een kort gedicht is toch ook niet ondergeschikt aan een langer gedicht? Integendeel: ik voel me vaak meer aangetrokken tot korte poëzie. Draait de dichtkunst niet vooral om veel zeggen met weinig woorden?

lees meer

Hoe ik een gedicht schrijf (en waarom jij dat ook kan)

Heel soms gebeurt het dat ik bijvoorbeeld op de trein zit en dat er mij een aantal dichtregels binnenvallen, die weer leiden tot andere zinnen, en dat daaruit haast vanzelf een gedicht ontstaat, dat ik slechts een beetje bijschaaf om tot het eindresultaat te komen.

Veel vaker is mijn poëzie echter het resultaat van hard werken, veel herschrijven en - stel je toch eens even voor! - nadenken. Daarom ben ik er ook rotsvast van overtuigd dat iedereen poëzie kan schrijven en dat het niets met goddelijke inspiratie te maken heeft. Mijn gedichten ontstaan doorgaans in grofweg vijf stappen. Dit zijn ze.

lees meer

Waarom mijn aankomende roman me soms een kleine mentale breakdown bezorgt

Ik hoop dat jullie hebben genoten van de afgelopen (feest)dagen – of van het ontlopen ervan. Zelf behoorde ik tot enkele jaren geleden heel duidelijk tot de tweede categorie en hoewel ik nog steeds niet gek ben op dat overdreven, verplichte gedoe, weet ik er de laatste jaren wel van te genieten. Op mijn manier. Onder meer door wat vrijaf te nemen om me volledig op schrijven te focussen. Zo nam ik twee weken verlof om aan de lancering van mijn roman De Schade Beperken te werken.

lees meer

10 absurde dialogen uit mijn roman

In het voorjaar van 2020 lanceer ik mijn roman ‘De schade beperken’. In dit boek volgen we Wil en Elke, twee rebelse vriendinnen. Hun vriendschap is even intens als grillig. Gaandeweg kom je er als lezer achter wat er gebeurd is, vijftien jaar geleden én in een recenter verleden. De flashbacks worden steeds meer verweven met het heden. Want hoe graag Wil en Elke het verleden ook achter zich zouden willen laten: de gevolgen blijven nazinderen. Het boek wordt voortgedreven door rockmuziek, bier en absurde conversaties. Dit zijn er enkele.

lees meer

De langste weg naar huis

Soms neem ik de langste weg naar huis. Omdat ik niet elke dag exact dezelfde route wil nemen. Soms ga ik te voet naar die afspraak terwijl ik er met de fiets op vijf minuten zou zijn. Omdat ik zin heb om te wandelen. Soms neem ik een trein die er langer over doet. Omdat het uitzicht op dat traject me beter bevalt. Het is een van de vele redenen waarom mensen me vreemd vinden.

lees meer

De schade beperken

Deze keer zou ze niet terugkrabbelen. Wil Heerenveen maakte haar rode sportfiets zorgvuldig vast met een dik kettingslot. Alsof iemand het in zijn hoofd zou halen om hier een fiets te stelen.

Camerabewaking. Wet van 21 maart 2007, waarschuwde een bord aan de ingang van het hypermoderne gebouw. Wil haalde een hand door haar haren en trok de kraag van haar hemd recht. Ze moest dit doen. Voor Elke en voor zichzelf.

Haar schoenen tikten luid op de steriel ogende tegels van de inkomhal. De onthaalbediende, een man met grijs haar en dunne lippen, keek haar zwijgend aan.
‘Goedendag, ik kom voor Elke Jansen.’
‘Vrouwenvleugel?’

lees meer

Wat je (blijkbaar) met (mijn) boeken kan doen

Wie dacht dat boeken er enkel zijn om te lezen, had het grondig mis. Ik vond talloze manieren waarop je boeken nog kan gebruiken. Let wel: ik wil je met dit artikel slechts inspiratie bieden, met behulp van gratis foto’s die ik op een populaire site vond. Laat je vooral niet beperken door deze heersende trends. De mogelijkheden zijn eindeloos.

lees meer

Opvliegend stof

Ik ben bang van zinvol geweld
opvliegend stof en mensen
die zonder reden vriendelijk zijn

dus drink ik vaak
niets en soms alles
praat te snel
mijn mond voorbij

heb altijd wel iets te vertellen
van relatief wereldbelang.

lees meer

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑