Gisteren vond de prijsuitreiking plaats van de Poëzieprijs Boontje. Enkele weken geleden ontving ik een bericht dat ik op de shortlist stond. Dus spijbelde ik van de poëziecursus die ik normaal gisteren had gevolgd en trok op een zondagochtend naar Dendermonde. Uiteindelijk sleepte ik een eervolle vermelding in de wacht. De hoofdprijs ging naar de – terecht – vaak gelauwerde dichter Rik Dereeper.
Het was de dertigste keer dat deze wedstrijd plaatsvond, en de tweede keer dat een van mijn gedichten werd bekroond. In 2002 ontving ik de derde prijs in de jeugdcategorie, toen nog in Sint-Niklaas.
Het grappige is dat ik ‘Partjes’, het gedicht waarmee ik de eervolle vermelding behaalde, schreef tijdens diezelfde poëziecursus – met Joris Iven en Sonja Callay – waar ik nu een les van miste. Hoe dat gedicht, met feedback van mijn medecursisten, tot stand kwam, kan je hier lezen.
Partjes
Ik weet nog hoe we stoeptegels telden
tussen thuis en school. Riempjes van rugzakken
tegen blote benen. Van je ras ras ras
hinkel de pinkel, daar komen wij aan.
Jouw arm door de mijne, een anker.
Ik weet nog hoe elke dag een avontuur was.
Wij de helden, die partjes mandarijn deelden
en geheimen in een zelfverzonnen taal.
Later, op de grote school waar we eigenlijk
niet naartoe wilden, leerde je haar de geheimtaal
die ik voor ons bedacht. Ik wuifde naar jullie
maar het leek wel alsof je mij niet zag.
Op die speelplaats, een eiland.
Ik weet nog hoe ik alleen naar huis wandelde,
niets telde. Mijn tas achter me aan als een trieste hond.
Het gewicht van een ongegeten mandarijn in mijn zak.
© Leen Raats
Geef een reactie