Wat een avond! Gisteren mocht ik voorlezen tijdens de Lichtjeswandeling van Natuurpunt op Domein Kiewit. Omgeven door eeuwenoude wezens die hun bijna naakte kruinen boven me uitvouwden. De regen zorgde voor een passend achtergrondconcert.
Vijf keer mocht ik dezelfde reeks gedichten voorlezen. Eigenlijk had ik niet voorzien om ze alle tien telkens voor te lezen, ik dacht ‘ik zie wel, als de interesse van de groep afzwakt, stop ik’. Maar de interesse zwakte niet af. Wat een aandachtig publiek! Het leek wel alsof het bos hen betoverd had.
Onderstaand gedicht schreef ik speciaal voor deze avond, deze plek, deze mensen. Voorlezen in de natuur, het is onzegbaar bijzonder… Bedankt, Natuurpunt Hasselt-Zonhoven en Bezoekerscentrum Kiewit, dat ik deel mocht uitmaken van deze ronduit magische avond.
Misschien kunnen we hier even stil staan
in de schaduw van vermoeide kruinen
aan het einde van een uitbundige herfst
luisteren naar de gedempte stemmen van dit bos
dat we delen met wat door deze struiken sluipt.
We zijn kleiner en jonger dan de stammen
die als grootouders over ons heen buigen
terwijl Galloway’s grazen op het mos waar ooit
wilde paarden vluchtten voor speren en jachtkreten.
En zelfs dit bos is niet meer dan een stip
op een blauwe bol omgeven door zuurstof
ruimtesteen en sterrennevels en veel verder nog,
zo onzegbaar veel verder, het Grote Niets.
En toch. Toch voel ik het. Hoe wij hier,
onzichtbare stofdeeltjes in een oneindig heelal
tijdens deze nanoseconde van de eeuwigheid
op de valreep van de herfst
onder een gehavende maan
samen met de nevel en rijm
aan terrein winnen
tot we een plek zijn, net als deze,
waar iemand, even, stil mag staan.
(c) Leen Raats
Geef een reactie