Nijlpaarden zijn vegetariërs. Ze gebruiken hun vlijmscherpe tanden enkel om te grazen en waterplanten naar binnen te spelen. Ja, dat weet ik zeker. Ik zocht het namelijk op. Niet uit wetenschappelijke interesse, maar voor een kortverhaal – dat verder niets met nijlpaarden te maken heeft. ‘Eten nijlpaarden vis’ is zeker niet de gekste vraag die ik ooit aan Google stelde.
lees meer
Ik ben een punker. Sinds ik op mijn dertiende voor het eerst Johnny Rotten en Jello Biafra hoorde blèren over anarchie, sociale ongelijkheid en de misdaden van Pol Pot, was er geen weg meer terug. Dat merk je ook aan hoe ik me profileer als schrijver.
lees meer
Ik heb niet genoeg tijd om te schrijven. Het is dé verzuchting die ik het meest hoor van collega-schrijvers. En van mezelf! Je wil niet weten hoe vaak ik dit de afgelopen jaren heb gezegd, gedacht en gevoeld. Het is waar. En toch is het complete bullshit. Want uiteindelijk is er maar één iemand die jou de tijd kan ‘geven’ om te schrijven, en dat is dezelfde persoon die die tijd kan ‘nemen’. Uhu, jij!
lees meer
Neen, geen wandelaar, hoewel ik dat ook ben. Wanderen is zoveel meer dan wandelen. De essentie van wanderen is niet de beweging en al helemaal niet het bereiken van een bestemming. Wanderen is ronddolen zonder reden of doel, onderweg zijn om onderweg te zijn en heel bewust en zonder oordeel waar te nemen wat er ook maar op je pad komt.
lees meer
Neen, niet van het nummer, de band of de film. Maar van de tekst. En om heel eerlijk te zijn: ik haatte dit liedje zo erg dat ik nooit echt naar de tekst had geluisterd. Tot ik de cover hoorde van Hayseed Dixie, een getalenteerd zooitje ongeregeld dat de podia onveilig maakt met hillbilly-versies van vooral metal- en punknummers.
Paar keer live gezien, altijd een feestje. Maar ze hebben me dus ook respect bijgebracht voor die wereldhit van Survivor, of toch voor de tekst. En dan vooral deze passage:
So many times, it happens too fast
you trade your passion for glory
Don't lose your grip on the dreams of the past
you must fight just to keep them alive
lees meer
Ik ben een dorpsmens. Net zoals ik opleef van de natuur, kan ik enorm genieten van de dorpse sfeer. Een marktplein met enkele cafés die openen om acht uur ‘s ochtends, waar mensen op het terras de krant zitten lezen, een gazon met madeliefjes en lindebomen aan de kerk, vrouwen met grote boodschappentassen die een praatje slaan met de winkelier, mensen die in hun deuropening met de buren staan praten, een emmer in de hand – want er valt altijd wel iets op te poetsen. Geen enkele omgeving voelt voor mij zo vertrouwd als de sfeer van een dorp waar de tijd nog een heel klein beetje is blijven stilstaan.
lees meer