Daarom schreef jij jouw boek nog niet

Je gaat een boek schrijven. Ooit. Dat zeg je al jaren. Misschien ben je er zelfs al aan begonnen. Meermaals. Maar je bent ook telkens gestopt. Misschien heb je nog geen woord op papier staan, maar dat verlangen om een boek te schrijven blijft. Dit zijn de redenen waarom jouw meesterwerk nog niet in grote stapels in de boekhandel ligt – en de manier waarop je deze struikelblokken overwint.

Je hebt geen tijd

Niemand heeft tijd om een boek te schrijven. Behalve dan een klein groepje van fulltime schrijvers die (bijna) uitsluitend van hun boeken leven. Maar zelfs zij hebben 1001 andere dingen te doen, zoals hun sokken wassen, lezingen geven en hun boeken promoten. Of netflixen en chocolade eten.  

Schrijven is gewoon iets waar je tijd voor moet maken, net zoals sporten of koken. Nu ja, je moet niets natuurlijk, maar als je ooit een boekcover wil met jouw naam op, dan moet je er toch echt de tijd voor nemen. Er zijn geen shortcuts.

Wat mij altijd helpt, is schrijfsessies in mijn agenda blokkeren. Die meeting op het werk of die afspraak bij de kapper zet je toch ook in je agenda, ook al heb je er eigenlijk geen tijd voor?

Ik geloof heel erg in een stappenplan waarbij je bijvoorbeeld een halfuur per dag of een halve dag per week tijd vrijmaakt om te schrijven. Door bijvoorbeeld minder televisie te kijken, niet door je Facebooktijdslijn te scrollen of door vroeger op te staan dan wel later te gaan slapen om aan je boek te werken.

Je valt telkens weer stil

Soms werk ik een tijdje (haast) dagelijks aan mijn volgend boek. Ik ben dan heel enthousiast, geraak helemaal in de flow en neem me voor om die eerste versie nog dit jaar op papier te zetten. Na een paar dagen of weken val ik echter weer stil, omdat het ‘dagelijkse leven’ het overneemt. Te veel andere verplichtingen en deadlines. Wat helpt, is toch schrijftijd inplannen. Op regelmatige basis, zodat je niet ‘uit de flow’ geraakt, want dan moet je telkens weer alles wat je al schreef herlezen in de hoop opnieuw in je verhaal te komen.

Een andere reden kan zijn dat je slechts een vaag idee hebt van waar je boek over gaat en wie je hoofdpersonage is, maar geen idee hoe het verder moet. Resultaat: je valt stil na dertig of veertig bladzijden. Vertwijfeling neemt het over. Zelfs die stapel strijk lijkt plots interessanter dan die flikkerende cursor aan het begin van je nog ongeschreven hoofdstuk vijf.

Wat helpt – buiten je schrijfsessie zorgvuldig inplannen en je daar strikt aan houden – is op voorhand een schema maken, waarin je per hoofdstuk uitwerkt wat er (ongeveer) gaat gebeuren. Bijkomend voordeel is dat dit je verplicht om je bij elke scène af te vragen of en wat dit nu eigenlijk bijdraagt aan het geheel.

In mijn online traject ‘Schrijf nu verdomme eindelijk dat rotboek!’ ga ik hier uitgebreid op in, net zoals op andere heel eenvoudige maar efficiënte trucjes om te zorgen dat jij niet stilvalt.

Je denkt dat er toch niemand op je boek zit te wachten

Als we twijfelen om iets te doen, heeft dat vaak te maken met zelfvertrouwen. We geloven niet echt dat we het kunnen, zo’n boek schrijven. Laat staan dat er iemand op zit te wachten! Wat heb je nu eenmaal toe te voegen aan de miljoenen boeken die er al bestaan?

Als elke schrijver zich die vraag zou stellen, dan zouden er geen nieuwe boeken verschijnen. Als jij jouw unieke verhaal op jouw unieke manier brengt, dan zal er altijd een publiek voor zijn. Zet dit soort gedachten dus van je af en begin gewoon te schrijven.

Je omgeving begrijpt het niet

De mensen in je nabije omgeving begrijpen niet dat of waarom dat boek schrijven voor jou zo belangrijk is. Misschien doen ze er wel lacherig over. Of misschien durf je hen er zelfs niets over te vertellen uit angst voor honende reacties.

Dat maakt niet uit. Zolang jij het maar begrijpt. Het enige wat de mensen in je omgeving moeten begrijpen, is dat het voor jou heel erg belangrijk is om dat boek te schrijven. Als ze oprecht om je geven, moet dat volstaan.

Zet vooral door, na een tijdje merken ze vanzelf wel dat je het meent.

Het voelt voor mij nog altijd zondig en egoïstisch aan als ik tijd vrijmaak om proza en poëzie te schrijven. Dat gevoel zal misschien nooit helemaal overgaan, maar het wordt wel minder sterk én ik aanvaard het gewoon – om alsnog aan het schrijven te gaan. We zijn geen onschuldige kinderen, we zijn volwassenen. En als volwassene moet je je soms ‘schuldig maken’, je eigen ding doen, invulling geven aan jouw persoonlijke levensdoelen. En dat houdt in dat je soms anderen moet teleurstellen en voorrang aan jouw eigen prioriteiten geven.

Het is het waard. Trust me.

Niemand moedigt je aan

Een beetje stimulans en aanmoediging kunnen we allemaal wel gebruiken. Daarom ontwikkelde ik de online challenge ‘Schrijf nu verdomme eindelijk dat rotboek’ waarin ik je op 12 weken naar een afgewerkt manuscript loods. Met alle praktische tips, tricks en tools die je nodig hebt om een roman te schrijven, maar vooral die broodnodige shot adrenaline die zorgt dat je er aan begint en het deze keer wél volhoudt.

Wil jij twaalf weken lang twee keer per week een digitale schop onder je kont? Schrijf je dan nu in voor deze challenge. Hij kost slechts 77 euro en je kan op elk gewenst moment starten.

Schrijf nu verdomme eindelijk dat rotboek

Online challenge waarin jij op 12 weken jouw boek schrijft.

Geef een reactie

Powered by WordPress.com. Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: