5 technieken waarmee je kan doen alsof je mijn boeken hebt gelezen

Het overkomt ons allemaal weleens. Een vriend(in) is lovend over een bepaalde schrijver, waar je tot je eigen schaamte nog nooit een boek van hebt gelezen. Dat zijn uiterst pijnlijke momenten in het leven en ik wil jullie, mijn lieve bloglezers, dergelijke ervaringen besparen. Dus: heb je De schade beperken, Vloedlijn en Troebel niet gelezen? Geen nood, dit is wat je kan doen om iedereen zand in de ogen te strooien.

Kaap het verhaal

Verschrikkelijk irritant voor je gesprekspartner maar he, jij lijdt in elk geval geen gezichtsverlies.

Leen Raats? Natuurlijk heb ik al haar boeken gelezen. Maar weet je welke schrijver ik ook graag lees? Annelies Verbeke. Neem nu haar verhalenbundel Groener Gras… 

Ik hou vooral van de donkere, vaak wat absurde humor in haar verhalen. Monty Python is nooit ver weg. Dit gezegd zijnde: you shall go and find me… a shrubbery!

Antwoord met een vraag

De meeste mensen praten liever dan dat ze luisteren. Zelfs als ze je een vraag stellen, is dat eigenlijk gewoon een manier om een conversatie te openen en vooral hun eigen verhaal te kunnen vertellen. Speel daar op in.

Leen Raats. Bijzondere schrijfster, ja. Ik zou zelfs zeggen: briljant. Maar wat vind jij van haar laatste boek?

Bemerk dat je zelfs niet hoeft te weten hoe mijn laatste boek heet.

Zeg iets dat niet klopt maar wat je gesprekspartner onmogelijk kan controleren

Wist je dat ik Leen Raats persoonlijk ken? Haar achternicht heeft vorig jaar een week voor mijn kat gezorgd toen ik in Benidorm was.

Dit is overigens perfect te combineren met de ‘kaap het verhaal’-techniek.

Over Benidorm gesproken, ik was daar om het appartement van mijn tante te verkopen, want ze heeft nu een flat gekocht in Middelkerke omdat haar chihuahua niet kon wennen aan het Spaanse klimaat. Wist je trouwens dat Chihuahua een provincie in Mexico is? De naam betekent zoveel als ‘droge en zandige’ plaats, want het is er echt een woestijn. En nu we het toch over woestijnen hebben: mijn pilatesinstructrice is net terug van een safari in de Kalahari-woestijn in het Zuiden van Afrika, die trouwens geen echte woestijn is, maar een halfwoestijn. Kalahari betekent ‘de grote dorst’. Ik heb trouwens ook wel dorst. Weet je wat? Ik ga nog even een gin-tonic halen. Ik zie je straks wel weer.

Vergelijk mijn boeken met elkaar

Dit werkt altijd goed, omdat je gesprekspartner hier gretig op kan ingaan… Of er diep moet over nadenken. Zo win je weer tijd, en is de kans des te groter dat die dronken vriend tussenbeide komt met een verhaal dat je al vijf keer hoorde. Saved by the bell! Leer onderstaande zinnen vanbuiten en je zit gebeiteld.  

Waar Vloedlijn grotendeels om verlieservaringen draaide – en hoe mensen daarmee omgaan en de draad weer oppikken – is De schade beperken veel lichter qua toon, stijl en thematiek. Je zou kunnen zeggen dat in Vloedlijn humor een bijrol had, terwijl humor net de hoofdrol speelt in De schade beperken. Het drama is haast onopvallend aanwezig om het verhaal voort te stuwen.

Verval in vage algemeenheden

Mensen horen wat ze willen horen. Als wat je zegt vaag is, heeft 90% van de mensen de neiging om het zelf naar eigen goeddunken te interpreteren.

Mooi hoe Leen Raats de grote thema’s van het leven aanraakt zonder in clichés te vervallen.

Haar verhalen zijn echt uit het leven gegrepen, hé.


Die 10% die doorvraagt om te weten wat je écht bedoelt, kan je altijd overdonderden met nog meer vaagheden, zodat ze het op een gegeven moment gewoon opgeven.

Hoe ze haar personages laat worstelen met existentiële angsten…

Is dat niet waar literatuur om draait? De lezer aan het denken zetten over de grote vraagstukken waarmee de mensheid al duizenden jaren worstelt.

Natuurlijk kan je mijn boeken ook gewoon lezen – en dan eventueel anderen in een ongemakkelijke positie dwingen. Aan jou de keuze! 😉

Geef een reactie

Powered by WordPress.com. Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: