Kinderen van het bos: nostalgie naar een jeugd in de natuur

‘Kinderen van het bos’ is een van de elf verhalen uit mijn bundel Vloedlijn. In deze blogreeks deel ik met jullie het achterliggende verhaal van de verhalen uit die bundel. Waar gaan ze over, en waar, wanneer en waarom kwamen ze tot stand?

Het was een behoorlijke uitdaging om dit verhaal vanuit het perspectief van een kind te schrijven. Het was de tweede keer dat ik me daaraan waagde. Mijn eerste poging (het verhaal ‘Verzonnen moeder’) staat ook in deze bundel.

Als copywriter schrijf ik regelmatig teksten voor kinderen, maar dit is een tekst voor volwassen lezers, maar wel vanuit het perspectief van een kind. Het moest dus interessant genoeg zijn voor volwassenen en tegelijkertijd vanuit een naïeve kijk op de wereld tot stand komen.

Dit is het jongste verhaal uit mijn bundel ‘Vloedlijn’. Het dateert van 2017, terwijl de andere verhalen tussen de drie en zes jaar oud zijn. Ook het hoofdpersonage is piepjong. Ik kruip namelijk in de huid van de 9-jarige Merel.

Het verhaal speelt zich af anno 2018, maar is geschreven vanuit een nostalgie naar het verleden, naar de jaren ’80 en ’90 waarin ik opgroeide zonder Facebook, smartphones of internet. Toen we eindeloos buiten speelden, het leven nog eenvoudig was en alles zoveel echter leek.

Ik vroeg me af of het nog mogelijk was om nu zo’n jeugd te beleven. Dus creëerde ik Merel. Merel is anders dan de meeste kinderen van haar leeftijd. Ze heeft geen computer, Playstation of iPad.

Ze doet niets liever dan met haar vriendinnetje Kaat door de bossen zwerven, kampen bouwen en fantaseren over tovenaars en bosgeesten.

Toch is niet alles rozengeur en maneschijn voor onze kleine avonturier. Merels ouders zijn recent gescheiden. Haar moeder is zo verdrietig dat ze niet meer in staat is om voor Merel te zorgen. Daarom moet ze een tijdje bij haar tante gaan wonen, in de stad. Merels hele wereld stort in. Ze kan niet zonder haar bomen en haar beste vriendin.

De meeste inspiratie voor dit verhaal kwam tijdens wandelingen in de Mombeekvallei, waar ik vooral in de zomer graag eindeloos ronddwaal. Ik keek door Merels ogen naar de natuur en de dieren om me heen en genoot daar intens van! Ik stopte regelmatig om notities te maken, om bij thuiskomst als een bezetene te typen.

Of het verhaal de moeite loont? Koop de bundel en oordeel zelf. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: