Wie is Nico?
“Ik werk al jaren in de schoonmaak ooit was ik lichtmatroos en fabrieksarbeider maar ben al levenslang een dromer soms met de ogen dicht soms ook wel met open ogen zo vermijd ik de open val.
Mijn tuin is mijn klein paradijs er zijn veel libellen & bijen ik wandel graag maar tel nooit mijn stappen vooral in bossen omdat ik dan mijn lied kan opdragen aan de bomen.
Ik ben geen blauwbaard & ook geen blauwdruk van mezelf geen don juan of casanova maar soms lust ik wel kut met peren als die zoet zijn natuurlijk en niet al te hard. Ik ben ongeveer 1,80 meter lang dus korter dan de lindeboom om de hoek en weeg ongeveer 70 kilo dus iets lichter dan een olifant.
Ik tast soms in het duister maar vind wel gauw het licht mijn dichtersnaam is Nicolaas Brem omdat de brem symbool is van liefde & genegenheid & vaak schrijf ik mijn gedichten voor een vriendin die soms heel dichtbij is maar soms ook ver weg dan heb ik van die donkere wolken in mijn hoofd en voel mij heel eenzaam.
Ik hou wel niet zo van headbangen in de dolle mieten maar soms breek ik het ijs & deel dat graag met anderen.
Ik geloof niet dat blondjes dom zijn maar als zij teveel coke of speed gesnoven hebben dan zij ze gewoon niet aardig.
Ik hou ook niet van de weee geur van haringrolletjes in de mond ik heb een vals gebit & ook geen haren op mijn borst.”
Deelnemer aan: Zomerchallenge 2025, Wereldwijd publiceren, Altijd inspiratie
Publicaties:
Eervolle vermelding 14de poëzie wedstrijd Opwijk VTB- kultuur 2018.
Publicatie in de bundels van CC Boontje, 24ste, 25ste en 26ste editie
De ochtendzon likt rauw de wonden van de nacht & verafschuwt het goud in de monden van de vele dronkaards
die dromen en nog meer illusies verlangen.
Tevergeefs probeerde de postbode de gemoederen te bedaren.
Het kabaal verdween langzaam in de armen van de ochtend
& troost werd gedirigeerd door een orkest van ontelbare vogels.
De scherven werden weliswaar niet gelijmd maar brachten soelaas voor de moedige straatveger.
Ver van de stad blijven de schepen koortsig varen.
Bij het ontwaken zal geen hinderlaag van dure woorden het adembenemend spreken belemmeren.
Het handschrift van de weerman zal blijven ruiken naar
zoete lentekus
warme zomerzon, innig herfstoog &
zacht winterlicht.
De tuin vol rozen zal vredig blijven ontwaken, weldadig & met ingetogen uitbundigheid.
Niemand kan de ochtendzon uitdagen & dauwdruppels zijn een frisse boodschap voor de al te rumoerige voorbijgangers.
Carpe diem kraait de haan en niemand weet hoe het verraad van adders in de nacht in de kiem wordt gesmoord.
Alleen de ochtend kent het geheim van dauwdruppels.
(c) Nico Vervaecke
Geef een reactie