Wie is Etienne?
Etienne Dezutter zag het levenslicht op 17 juli 1953. Hij is hobbyschrijver en fotograaf en combineert beide passies om iets mede te delen. Hij schrijft korte onzin en poëtisch gemurmel en woont in Sijsele, een deelgemeente van Damme.
Volgen kan op zijn Facebookpagina http://www.facebook.com/tjen.dezutter
Deelnemer aan De Zomerchallenge, editie juli 2025. Zijn motivatie: “Ik heb heel veel pennen om leeg te schrijven… en ik doe het graag.”
Rosario
raam in huis
omhelst visueel
de boom in tuin
een mooi passend plaatje
bloedbroeders
uit hetzelfde hout gesneden
(c) Etienne Dezutter
Frascati
ze kijkt door het glas
recht naar mij verlegen
kan ik haar blik nauwelijks ontwijken
ruik haar zwoel parfum
voel me een beetje beneveld
ze fonkelt Zweeds in haar blonde lijfelijkheid
maar ze is volgens een kaart op en top Italiaans
ze palmt me in, verleidt me met haar vochtige schoonheid
ze is zo stout neemt zelf het initiatief
om haar fraîcheur aan me op te dringen
mijn gehemelte bezwijkt voor haar charmeoffensief
zacht mondvol voel ik hoe haar veroveringsdrang zacht klokkend ergens achter in mijn keel verdwijnt
(c) Etienne Dezutter
Stop een tijgerin in je tank
Ze sloop op het podium zoals een tijgerin haar prooi benadert. Een stormvloed van messcherpe woorden uit haar boekje . Een rosse tijgerin gehuld in een zwart rokje en blouse met daarover een kleedje in voile . Je wist al op voorhand met zo’n roofdier dat je als toeschouwer geen schijn van kans zou maken om te ontsnappen aan de woordelijke aanvallen die ze uit haar publicatie losliet op de luisteraars. Haar donkere blouse was te warm gewassen, daardoor wat gekrompen wat een zicht gaf op een stukje van haar blote hemel . Een sierlijke tattoo liep onder haar navel mee te dansen op het ritme van haar woordenvloed. Ik vroeg me af of het kunstwerk daalde tot aan de poezenkamer . Haar boekje werd immers bevolkt door poezen en seriemoordenaars. Ik hoopte dat de grote poezenvrouw toch nooit een seriemoordenaar zou ontmoeten op haar voor-lees-pad. Ze kon eventuele snoodaards op afstand houden met een tampon, een al of niet gebruikt exemplaar. Maar mijn fantasie omtrent het begin-en eindpunt van de tattoo hield me in onzekerheid . Mijn aandacht voor het voorleeswerk werd doorkruist door wat ik vroeger in de biechtstoel omschreef als onkuise gedachten… Hoe graag had ik haar na het optreden gevraagd of ik het ganse kunstwerk mocht bekijken of fotograferen voor zover er geen patent was opgenomen. Het einde kwam zoals bij de meeste sprookjes veel te vroeg en ik gaf mezelf geen kans om mijn vermetele vraag te stellen … Toch was ik tevreden ,nooit eerder had ik een soepel roofdier gezien met een tattoo. Het was bijzonder leuk haar grom te horen …
(c) Etienne Dezutter
Geef een reactie