Wij zijn eilanden
die onbewogen wachten
op wat komen gaat
golven beuken
nauwelijks voelbaar
op onze kusten in.
Geen meeuw die krijst
of wij antwoorden
met stug stilzwijgen
geen ongekende verte
ontgaat onze blik.
Het is het land
dat de zee vorm geeft.
Tussen onze vingers
ruist het ruime sop.
(c) Leen Raats
Geef een reactie