Mijn roman ‘De schade beperken’ wordt bevolkt door kleurrijke personages. Soms voeren die uitvoerige dialogen, soms blinken ze uit in stuntelige gesprekken en ongemakkelijke stiltes, maar om een straffe stelling of absurde uitspraak zitten ze in elk geval nooit verlegen. Dit zijn er enkele van.
- ‘Je kan nooit genoeg emmers hebben.’
- ‘Als je niet van Led Zeppelin houdt, hou je niet van muziek.’
- ‘Minder vragen, meer tappen.’
- ‘Gedeelde zieligheid is dubbele zieligheid.’
- ‘Iedereen heeft ducttape in huis.’
- ‘Niemand weet waar hij mee bezig is. Sommige mensen doen gewoon met meer overtuiging alsof.’
- ‘Ik hou van échte muziek, weet je wel, muziek met een ziel.’
- ‘Slayeeeeeer!’
- ‘Ik heb een van uw kabouters gezien.’
- ‘Ik droomde dat ik werd achternagezeten door een tijger.’
- ‘Ik had het kunnen hebben. Een gezin. Huisje, tuintje, kindje. Een klein, irritant keffertje. Een lening om de rest van mijn leven af te betalen. Pensioensparen. Avondjes uit met bevriende moeders die alleen maar over hun kinderen en de inhoud van de Dag Allemaal praten.’
- ‘Weet je, sommige mensen zetten kinderen op de wereld of nemen een goudvis. Ik heb mijn kabouters.’
- ‘Ik hoop dat ze diarree krijgen in Bangladesh.’
- ‘Het is allemaal fucking zinloos.’
- ‘Zie ik eruit als een moeder? Ik kan toch helemaal geen moeder zijn?’
- ‘Monster Magnet speel je niet op een zacht volume.’
- ‘En toen beet ze in mijn vinger.’
(c) Leen Raats