De aarde is nu te hard om lijken te begraven. Water kraakt
in de vijver, vogels pikken dorstig op het ijs. Een flinterdun
laagje stadsvuil valt als sneeuw uit een rode hemel.
De bedrieglijke schoonheid van de apocalyps.
Lees meer
Deze stilte drijft
als hout op zout water
kraakhelder als de zang
van merels onder de maan
zilveren bel die doet dromen
Lees meer
We struikelden met grote ogen
elkaars armen in.
Onze adem bracht klei tot leven
met handen als kommen, schepten we.
Lees meer
Als ik een boot had
zou ik zeil zetten
naar de wind. het roer
nonchalant in de hand
wolken lezen als bestsellers
naderend onweer afwenden
met een vluchtig schietgebed.
lees meer