Mijn gedicht Daughters of Hecate is een van de literaire uitingen van 165 schrijfsters uit 17 landen die hun weg vonden naar de Women Writers Anthology 2026 van de Amerikaanse uitgeverij 1455 Books. De prachtige hardcoverversie viel gisteren op mijn deurmat en is zelfs nog cooler dan de paperback die ik vorige week ontving.
Ik ben 1455 Books dan ook enorm dankbaar dat ze deze mooie en krachtige publicatie maakten. De andere gedichten uit het boek die ik tot nog toe las, hebben me alvast diep ontroerd… Zoveel hartverscheurende getuigenissen en verhalen over de vele manieren waarop stilte ons, vrouwen, raakt.
Samen schrijven we over de vele dimensies van stilte – en doorbreken ze.
Of zoals de uitgever het zo mooi stelt:
“Bold, insightful, and deeply human—these writers illuminate the world through the power of story.”
“1455’s Women Writers Anthology is more than a collection of exceptional work; it is a testament to the importance of creating space for women’s voices to be heard, shared, and celebrated. In bringing together writers from across communities and continents, this anthology highlights both the distinctiveness of individual experiences and the common threads that connect us all. These pages offer readers an opportunity to encounter new perspectives, discover emerging and established voices, and engage with stories that will resonate long after the final page is turned.”
Ontdek het boek op https://1455litarts.org/wwa/
Hierbij de vertaling van mijn gedicht (nu ja, eigenlijk de originele versie voor ik het vertaalde):
Dochters van Hekate
Ze zeggen dat we vossen zijn met slinkse streken
sluwe katten die klauwen, geslepen edelstenen
waaraan mannenhanden zich willen snijden
sirenen die taaie zeelui verleiden tot de dood.
Eeuwenlang bestonden we uitsluitend
in de woorden van mannen
die zichzelf belangrijk vonden.
Maagd. Moeder. Heks.
Mythische wezens, veracht
of opgehemeld. Maar nooit – gewoon mens.
Weggemoffeld in de plooien
van een geschiedenis die niet de onze is.
Velen van ons dragen kleedjes als harnassen
die weigeren ons te beschermen. Ogen en handen
die volgen, waar we ook gaan. We zijn eilanden
in een zee van ongemak.
Wij, die de kracht hebben om leven te scheppen.
Laat ons herrijzen uit de assen van brandstapels
als drievoudige godinnen onze spookhonden
over donkere bospaden leiden in maanlicht
samenkomen, voelen. Dat we zoveel meer zijn.
Laat ons het onverwachte antwoord zijn
op een vraag die niemand stelt.
(c) Leen Raas