Nieuws

De perfecte schrijfcondities

De wagon is opvallend leeg, ik heb een plaats van vier personen helemaal voor mezelf. Mijn schaarse medepassagiers hullen zich in stilzwijgen. Het is lang geleden dat er nog zo’n perfecte schrijfcondities op de trein heersten.

lees meer

De openingsscène van mijn roman ‘De schade beperken’

Deze keer zou ze niet terugkrabbelen. Wil Heerenveen maakte haar rode sportfiets zorgvuldig vast met een dik kettingslot. Alsof iemand het in zijn hoofd zou halen om hier een fiets te stelen.

Camerabewaking. Wet van 21 maart 2007, waarschuwde een bord aan de ingang van het hypermoderne gebouw. Wil haalde een hand door haar haren en trok de kraag van haar hemd recht. Ze moest dit doen. Voor Elke en voor zichzelf.

Haar schoenen tikten luid op de steriel ogende tegels van de inkomhal. De onthaalbediende, een man met grijs haar en dunne lippen, keek haar zwijgend aan.
‘Goedendag, ik kom voor Elke Jansen.’
‘Vrouwenvleugel?’

lees meer

Ik lees enkele gedichten voor

Normaal gezien zou ik nu zaterdag mijn poëzie voorlezen in Standaard Boekhandel Zonhoven, maar net zoals alle andere evenementen momenteel is de voordracht geannuleerd.

Daarom sprak ik 5 gedichten in. Het resultaat kan je hier beluisteren.

lees meer

Moet je als schrijver een podiumbeest zijn?

Het lijkt wel alsof de meeste mensen denken dat schrijvers automatisch goed kunnen voorlezen. In een ideale wereld zou dat misschien ook zo zijn. Ik ken echter schrijvers die prachtige verhalen of gedichten schrijven, maar ze eigenlijk helemaal niet zo goed kunnen brengen – of gewoon niet graag op een podium staan. Ik ken ook mensen die zelf niet schrijven, maar die andermans werk prachtig weten brengen. Dit is waarom ik dat niet erg vind.

lees meer

Oude bomen verplant men niet

Zoveel vrien­den en kennissen had ze zien uitdoven van zodra ze uit hun vertrouwde omgeving werden weggerukt.

Kranige vrouwen, die decennialang met verweerde handen in de aarde hadden gewroet, vodden uitgewrongen en groenten ingemaakt in weckpotten, die zich plots niet meer konden wassen zonder hulp. Sterke bomen, wier wortels zo gewend waren aan de vertrouwde grond waarin ze waren opgegroeid, dat ze gedoemd waren om uit te dro­gen van zodra ze verplant werden.

lees meer

Overbodige Messias

In haar dromen is ze nooit alleen.

Hij zegt dat de meeste mensen
dromen in zwart-wit
verwart haar met iemand
die moet worden gered.

In zijn woorden zoekt ze verbanden
die als voegen tussen stenen
pas opvallen als ze er niet zijn

ze voelt zijn kilte in elke kier.

lees meer

Powered by WordPress.com. Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑