Teenage love

We zwalpen tussen lichamen
en hun schaduwen
die ik zogezegd niet zie

drinken bier zonder schuim
checken onze Facebook
en mijden elkaars blik.

lees meer

Sint-Hubertusplein, Runkst

Op het plein waar ze niet opgroeide
kijkt men elkaar op maandagochtend
over dunne schuimkragen
slechts zelden in de ogen.

Terneergeslagen mannen wachten
op de bus, vrouwen met kleine hondjes
en trolleys vol afgeprijsd kattenvoer.

lees meer

Oud briefje

Lucy zat op de bovenste trede van de trap. Ze bewoog haar arm in de straal zonlicht die door het glas van de voordeur naar binnen viel. Het licht danste over haar huid.

De harde stemmen van haar ouders galmden door het huis. Ze wilde het niet horen. Toch kon ze niet anders dan luisteren. Het ging nu al maanden zo. Elke keer werden de stemmen luider, de woorden gemener. Het leek wel alsof haar ouders andere mensen werden wanneer ze kwaad waren. Slechte mensen, die elkaar pijn wilden doen. Soms droomde Lucy dat ze ’s ochtends beneden kwam en twee monsters in de keuken aantrof.

lees meer

Nok van Hasselt

Dit is zo'n plek waar je even stil moet staan
en met jou de wereld in de zachte glooiing
van een verborgen dal voorbij de bomen
en heuvels met vage beloften van avontuur.

Dat wat slechts in de loop van eeuwen
verandert, beweegt iets diep in mij.

lees meer

Rolkei

Het is haar zevenenzeventigste lente. Toch verbaast Alida zich elk jaar weer over de frisheid van het groen dat uit de grond ontspruit, zich roert aan elke boom en struik. De geur van de eerste bloeiende bomen, de tinteling van de zon op haar wangen en blote onderarmen, het gezang van de talloze vogels die op zoek zijn naar een partner of de concurrentie willen wegjagen. Alsof de winter de ware aard, het volle gevoel van de lente telkens weer doet vergeten, haar vervaagt tot een ijl, vormloos begrip.

lees meer

19u14

Je leven is niet meer dan een aaneenschakeling van momenten. Nu stap je van een oude trein op een winderig perron in een stad die niet meer de jouwe is.

lees meer

Pensioen

‘Nog drie maanden en je gaat met pensioen.’ Haar stem klonk opgewekt, alsof ze iets leuks verkondigde. ‘Nu kan je gaan doen wat je altijd al wilde, maar waar je nooit de tijd voor had. Hobby’s. Reizen. Tijd doorbrengen met je vrouw.’
Guido staarde naar het bureaublad van zijn diensthoofd. De vrouw was nauwelijks ouder dan zijn dochter. ‘Weet je nog wat het eerste was wat ik tegen je zei?’
Zijn diensthoofd schudde het hoofd.
‘Je vroeg me hoeveel mensen hier werkten. Ik antwoordde: ongeveer de helft.’
‘Juist, ja.’ Haar gezichtsuitdrukking hield het midden tussen een frons en een glimlach.

lees meer

Powered by WordPress.com. Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑