10 absurde dialogen uit mijn roman

In mijn roman ‘De schade beperken’ volgen we Wil en Elke, twee rebelse vriendinnen. Hun vriendschap is even intens als grillig. Gaandeweg kom je er als lezer achter wat er gebeurd is, vijftien jaar geleden én in een recenter verleden. De flashbacks worden steeds meer verweven met het heden. Want hoe graag Wil en Elke het verleden ook achter zich zouden willen laten: de gevolgen blijven nazinderen. Het boek wordt voortgedreven door rockmuziek, bier en absurde conversaties. Dit zijn er enkele.

lees meer

De langste weg naar huis

Soms neem ik de langste weg naar huis. Omdat ik niet elke dag exact dezelfde route wil nemen. Soms ga ik te voet naar die afspraak terwijl ik er met de fiets op vijf minuten zou zijn. Omdat ik zin heb om te wandelen. Soms neem ik een trein die er langer over doet. Omdat het uitzicht op dat traject me beter bevalt. Het is een van de vele redenen waarom mensen me vreemd vinden.

lees meer

Waarom ik nog op papier schrijf

Ik schrijf veel en vaak, en doe dat meestal op de computer. Maar ik schrijf ook nog op papier. Ik heb altijd een pen en notitieboekje bij me, zelfs op plekken en momenten waarop het heel onwaarschijnlijk is dat ik aan schrijven toe zal komen.

lees meer

Bye bye, Mark Zuckerberg

Enkele jaren lang postte ik met de onregelmaat van een haperende klok korte verhalen, fragmenten van langere verhalen en poëzie op mijn Facebookpagina. Daarnaast onderhield ik nog twee andere pagina’s op ’s werelds meest bekende én verguisde netwerk. En ook op mijn persoonlijke pagina’s postte ik meer muziekvideo’s, foto’s en meningen-over-zowat-alles-waar-ik-me-eigenlijk-niet-druk-over-zou-moeten-maken dan me lief is.

lees meer

Dronkenmansgesprekken, een dankbare inspiratiebron

Samen met mijn vriend en een kameraad zit ik rustig iets te eten tegenover de hoofdingang van de Lokerse Feesten, waar we net hebben genoten van drie ronduit fijne optredens (Brutus, Zeal and Ardor en Life of Agony, voor wie het zou interesseren).

We babbelen wat en verkeren in opperbeste stemming. Plots komt er een kerel langs ons zitten, die ons in gebrekkig Engels aanspreekt. De plastic beker in zijn hand hangt zo scheef dat de helft van het goedje eruit loopt zonder ooit de lippen van onze gesprekspartner te raken.

lees meer

Daarom schreef ik Vloedlijn

Het prille idee voor Vloedlijn ontstond toen een heel lieve collega van een ex-werkgever een mailtje rondstuurde met de mededeling dat haar schoonvader net was overleden. Van zodra ik haar bericht las, ging ik naar haar toe. Er hadden zich al enkele collega’s rond haar bureau verzameld en ik hoorde uitspraken als Het zat eraan te komen, Hij heeft toch een mooi leven gehad en Het is beter zo.

lees meer

Waarom je geen oude bomen mag verplanten

Het idee voor dit verhaal ontstond door een gesprek dat ik begin 2013 had aan een bushalte in Lommel. Het was een donkere, koude dinsdagavond en ik had net tien uur gewerkt. De bus liet op zich wachten en naast me zat een oudere vrouw die honderduit vertelde over haar vriendin, die de week voordien tegen haar zin naar een rusthuis was verhuisd.

Het verhaal raakte me en ik besefte hoe universeel het was. Je kan een oude boom niet verplanten. Niet zonder zijn wortels te raken.

lees meer

Place to be: een ultrakort verhaal op de pompende beats van The Sisters Of Mercy

De ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Dat je lacht naar wildvreemden, maar er diep vanbinnen een leegheid zit die nooit helemaal weg gaat.

Dat je danst omdat je ergens niet bij stil wilt staan, zingt om de stemmen in je hoofd niet te horen, je wilt geloven dat de wereld een mooie plek is, dat alles wat we doen een hoger doel dient, nut heeft – ook al weet je beter.

She needs you like she need her tranqs to tell her that the world is clean.

lees meer

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑