Katten kopen

‘Doe je iets op kerstavond?’
  Noor deed nooit iets op kerstavond. Dat wist haar moeder maar al te goed.
  ‘Kom gezellig bij ons eten. Je gaat toch niet alleen thuis zitten?’
  Noor zat elke avond alleen thuis. Maar op kerstavond was dat plots een probleem. Elk jaar weer werd ze het doelwit van de naastenliefde van vrienden en familieleden, die na de feestdagen even plots weer verdween als ze opgekomen was. Begin januari gooide de mensheid haar empathie, goede voornemens en kerstboom op de brandstapel en keek met een fles jenever in de hand toe hoe het vuur haar werk deed.

Vorige kerst had Noor nog aan haar moeder het verschil tussen alleen zijn en eenzaamheid proberen uit te leggen. Verspilde tijd. Hoe had Noor ook ooit kunnen denken dat een vrouw die elke week de ramen wast en wier bestaan grotendeels draait om het op tijd klaar hebben van het avondeten, zou begrijpen dat het een bevrijding is om niet voortdurend met de grillen, wensen en emoties van andere mensen om te moeten gaan?
  Noor was graag alleen. Daar hadden heel wat mensen het moeilijk mee. Haar zus noemde haar weleens de crazy cat lady van de familie. Ze had niet eens een kat.

Noor slalomde tussen de mensen die door de winkelstraat ijlden als een virus door een ziek lichaam. Ze had gehoopt zich dit jaar volledig aan de kersthysterie te onttrekken. Dat was buiten haar familie gerekend. Ze kocht haar moeders favoriete parfum. Het jonge meisje aan de kassa pakte de doos met geroutineerde bewegingen in. Glanzend papier. Kitscherige strik. Stickertje van de winkel, zodat de verrassing er meteen af was. ‘Ik doe er nog een staaltje bij voor je vriend of man.’

Noor nam niet de moeite om haar uit te leggen dat ze geen vriend of man had en dat ook helemaal niet erg vond. Misschien moest ze toch maar een kat kopen.

(c) Leen Raats

Geef een reactie

Powered by WordPress.com. door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: