Over blues, Stephen King en de doelloze Jack Kerouac: dit zijn de boeken die ik de afgelopen tijd las

Lees hier mijn reviews van vijf boeken die ik de afgelopen maanden verslond.

Over leven en schrijven van Stephen King

“Als me wordt gevraagd waarom ik besloot het soort dingen te schrijven dat ik schrijf, vind ik die vraag altijd veel onthullender dan ieder antwoord dat ik zou kunnen geven. Verpakt in die vraag zit, als het kleverige spul midden in een Tootsie Pop, de veronderstelling dat de schrijver het materiaal beheerst, in plaats van andersom.”

Als je fan bent van King en je wil meer weten over zijn leven, dan is dit een boek voor jou.
Als je fan bent van King en je wil weten hoe enkele van zijn bekendste boeken tot stand kwamen, dan is dit een boek voor jou.
Als je fan bent van King (of helemaal niet) en je wil beter worden in schrijven, dan is dit een boek voor jou.

Dit is absoluut geen klassiek schrijfboek, maar wie verwacht er in godsnaam een klassiek boek van King? De grootmeester, want dat is hij voor mij onbetwistbaar, geeft heel wat praktische schrijftips, maar het is vooral zijn ingesteldheid die me bijblijft. Zijn onweerstaanbare drang om te schrijven, die het steeds weer wint van tegenslagen, drankverslavingen of luiheid.

Want dat is het echte geheim achter het succes: er is geen geheim. Geen magie, enkel hard werken. En dat betekent: zitten, zwijgen en schrijven. King raadt aan om dat meerdere uren per dag te doen, net zoals lezen.

Natuurlijk heeft niet iedereen die tijd, die had King in zijn jonge leven ook niet, toen hij rotbaantjes deed om rond te komen, maar van zodra hij de kans kreeg, had hij een pen in zijn hand.

Een inspirerend boek, net omdat het niet inspirerend wil zijn, en een no-nonsense schop-onder-je-luie-schrijverskont. 

Je kan het boek o.a. hier bestellen.


& rol door van K. Michel

“Door een bos lopen, gewoon lopen
iets horen en je bliksemsnel omdraaien
Niets zien, niets bijzonders
toch het gevoel dat de bomen
een stukje zijn opgeschoven”

Eigenlijk is dit werk met haar originele titel een bont allegaartje van verschillende stijlen en vormen, maar op de een of andere manier werkt het wel als geheel. Bedrieglijk eenvoudig soms, maar toch met dubbele bodem. Op speelse, ogenschijnlijk nonchalante manier haalt K. Michel de werkelijkheid overhoop.

Realiteit is nooit ver weg, maar hetzelfde geldt voor surrealisme. De dichter schippert tussen ironie en enthousiasme en stelt op soms hilarisch absurdistische manier zichzelf én de maatschappij in vraag. Een bundel om langzaam te lezen en regelmatig nog eens vast te nemen.  

Het boek kan je hier kopen.


Blues – seks, moed en tegenspoed van Johan Op de Beeck

“Op de kaft van het album staat niet eens een foto, maar een waterverfschetsje van een donkere man die gitaar speelt in de hoek van een kamertje en naar zijn eigen schaduw kijkt. De plaat zelf laat een diepe, pakkende stem beluisteren, grauw en begeesterend als was het een geest uit het hiernamaals. De verre planeet die jong, blank Europa en Amerika ontdekten op King of the Delta Blues singers was ouder, dieper, mystieker dan alles wat men tot dan had gehoord, inclusief Muddy Waters, Elvis Presley en Chuck Berry. ‘Robert Johnson is de man aan wie we allemaal ons bestaan te danken hebben,’ zo luidde later het eerbetoon, opgetekend uit de mond van Led Zeppelinzanger Robert Plant. Maar de strafste uitspraak gaat over Johnsons overrompelende, gelaagde poëzie en staat te lezen in de autobiografie van een van de belangrijkste dichters van de moderne popmuziek, Bob Dylan: ‘Mocht ik Johnsons plaat niet beluisterd hebben, dan zouden honderden van mijn tekstlijnen er nooit geweest zijn, of zou ik me niet vrij of niet rijp genoeg gevoeld hebben om ze te durven schrijven.”

Jaren geleden kocht ik dit werk op een boekenmarkt waar ik zelf een kraampje uitbaatte met boeken die ik zelf uitgaf. Ik las een paar fragmenten, werd enthousiast… en toch belandde het boek ergens achteraan in de boekenkast, grotendeels ongelezen. Tot iemand het een tijdje geleden over dit boek had in een begeesterd gesprek over muziek. Dus vond Johan Op de Beeck zijn weg naar mijn nachtkastje, en daar was hij de afgelopen weken niet weg te branden. Wat een heerlijk werk!  

Dit is geen boek voor iedereen die van blues houdt. Dit is een boek voor iedereen die van muziek houdt, en die wil weten hoe het allemaal begon.

‘Blues – seks, moed en tegenspoed’ vertelt het verhaal van het ontstaan van en de evoluties binnen de blues en belicht het leven van de grootste bluesiconen van zowel Amerikaanse als Belgische bodem. Toch is het allesbehalve een muziekencyclopedie. Het is een werk vol intrigerende, goed gebrachte verhalen over markante mensen en hun beklijvende muziek. Van mijn vroegere hometown Boom (waar ik als tiener Roland Van Campenhout en Fried Bourbon, die in het boek aan bod komen, meermaals aan het werk zag) tot de Mississippi Delta, van de obscure vooroorlogse blues tot de latere revivals.

Hij vertelt hoe blanke muzikanten, waaronder Led Zeppelin, Eric Clapton, Bob Dylan en de Rolling Stones, enorm beïnvloed werden door de zwarte grootmeesters, maar we lezen ook over de wreedheden en ongelijkheid waarmee diezelfde zwarte pioniers in de Zuidelijke staten van de VS te maken kregen – en hoe deze ervaringen hen getekend hebben voor het leven. Dat heeft geweldige muziek opgeleverd, maar ook diepgewortelde trauma’s.

Je kan namelijk niet over blues schrijven zonder de sociale context te beschrijven, en dat doet Op de Beeck met verve. Een boek dat, net als de blues zelf, met momenten innig triest maakt, want de biografieën van menig blueslegende zijn doorspekt met zwarte bladzijden.

Dat de schrijver zelf een bluesfanaat is, schemert door in de lyrische manier waarop hij zich over het genre uitlaat. En dat hoort ook zo. Een droge beschrijving volstaat niet om de blues in woorden te vatten. Het is een genre dat het moet hebben van een niet te vangen mystiek die alle akkoorden, toonaarden en speeltechniek overschrijdt, een soort buikgevoel, iets dat raakt aan een lang vergeten oerwaarheid die we niet begrijpen, maar voelen. Soms rauw en ongeslepen, maar altijd puur en waarachtig.

Op de Beeck probeert dit mysterie te doorgronden, na te gaan waarom de blues zo aan ons trekt, ons beklijft en hypnotiseert, waarom we zo gefascineerd zijn door iets waar we de vinger niet op kunnen leggen. Het is dan ook geen toeval dat blues en poëzie zo met elkaar verweven zijn.

Helaas enkel nog tweedehands tegen een dure prijs te koop via bol, maar probeer het zeker eens bij je lokale bibliotheek.


Vriendschapsverzoek van Laura Marshall

“Ik ben niet vergeten wat je hebt gedaan, Louise. Ik hou je altijd in de gaten. Ik zal je nooit met rust laten.”

Stel je voor: je krijgt een vriendschapsverzoek op Facebook van iemand die je al zevenentwintig jaar dood waant. Het overkomt de alleenstaande moeder Louise. Meer zelfs: het wordt al snel duidelijk dat ze zich schuldig voelt over de dood van Maria, haar kersverse Facebookvriendin.

Het blijkt het begin van een kat-en-muisspel dat iemand – Maria? – met haar speelt, en dat haar dwingt om mensen en demonen uit haar verleden op te zoeken. Terwijl heden (2016) en verleden (1989) elkaar afwisselen, krijgen we een steeds beter beeld van wat zich tijdens die laatste noodlottige maanden van de middelbare schoolcarrière van Louise en Maria afspeelde.

Dan wordt er (opnieuw?) iemand gedood en komt het verhaal in een stroomversnelling terecht. Louise voelt zich niet enkel opgejaagd door haar geweten en de mysterieuze Maria (of de persoon die zich voor haar uitgeeft?), maar ook door de politie, die nu ook in het verleden begint te graven.

Geen diepgravend werk of dijk van een psychologische thriller, maar Laura Marshall creëerde absoluut fijn en spannend leesvoer met geloofwaardige personages, een sterke plot en een verrassend einde.  

Je kan het boek hier bestellen.


On the road – Jack Kerouac

“The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn of say a commonplace thing, but burn burn burn like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars.”

Een klassieker met een grote invloed, die generaties schrijvers, kunstenaars en muzikanten beïnvloedde. Net om die reden wilde ik het boek al lang lezen. En aangezien ik op het moment van lezen aan mijn eigen road novel zat te puzzelen, leek het mij een geschikt moment om helemaal in the mood te geraken. Ik las de originele, Engelstalige versie.

Het boek begint beloftevol, en teert op minstens één intrigerend personage, Dean Moriarty. Hoofdpersonage Sal Paradise weet me echter nauwelijks te beroeren, en dat geldt des te meer voor de tientallen, nochtans kleurrijke, personages die de revue passeren. Misschien zijn het gewoon te veel personages?  

In het begin ga je mee in de rush van het boek, maar al snel blijkt dat die rush er eigenlijk niet is. Na 200 bladzijden hoopte ik nog steeds dat het verhaal nu elk moment van start zou gaan, maar het bleef een doelloos, rusteloos relaas dat heen en weer schoot, net als de personages. Want hoewel de nerveuze energie met momenten van de pagina’s afspat, leidt deze nergens toe. Het leven van de hoofdpersonages lijkt me nog saaier dan dat doorsnee, burgerlijk bestaan van de jaren ’50 waar ze zich zo tegen verzetten.

Je zou kunnen argumenteren dat het Kerouacs bedoeling was om de doelloosheid van het bestaan van zijn personages voelbaar te maken voor de lezer. Dat dit boek nergens over màg gaan. Dat kan, en dan is hij daar met verve in geslaagd.

Maar ik blijf met het gevoel zitten dat, als hij voor een bladzijde of honderd en tien personages minder was gegaan, en er een verhaallijn had ingestopt, het boek veel interessanter zou worden. Nu blijft het voor mij meer een soort dagboek van een schrijver die vocht met verslavingen en helaas op jonge leeftijd het leven liet.

Ik las deze Engelstalige versie


Waarom deze blog?

Een van de vragen die ik als schrijfster het vaakst krijg, is wat ik zelf zoal lees. Daarom voortaan een paar keer per jaar deze blog.

Eerlijk is eerlijk: ik kwam op dit idee dankzij de blog van collega-copywriter Christine Bonheure, die dit al een paar jaar doet en onlangs een zeer lovende blog over mijn boeken schreef. Bedankt voor het toffe idee, Christine. Want bestaat er iets mooier dan je liefde voor boeken met anderen delen?


Heb je mijn roman al ontdekt?

Een gedachte over “Over blues, Stephen King en de doelloze Jack Kerouac: dit zijn de boeken die ik de afgelopen tijd las

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Powered by WordPress.com. door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: