Hoogtevrees

Dat we zorgeloos waren, zal ik niet beweren.

Maar je lachte toen je zei
dat je nooit eerder een reiger zag
en ik overwon mijn hoogtevrees. 

Zo keken we uit over dit verdronken land
twee vreemde vogels in een wereld
die nooit helemaal bij ons paste.

We zagen veel reigers die dag.

Nu sta ik hier met jouw schaduw
kijk naar wat het water weerspiegelt
en wie niet.

Ik ben een meer dat in elke zonsopgang
iets nieuws verwacht
mijn oppervlakte beroerd
door regen, wind en watervogels

maar elke deining is van tijdelijke aard
op de bodem ben ik stil.  

Jij bent een rivier die stroomt
waar het je belieft, en verder.  
Kolkend water woelt
het ruwe grind in de diepte om.  

Af en toe verleg je de bedding
sluit oude meanders af.

(c) Leen Raats

Geef een reactie

Powered by WordPress.com. door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: