Rik

Hij kwam ter wereld op 31 december 1999. Om tien voor twaalf, om precies te zijn. Alsof hij koste wat kost nog in de twintigste eeuw geboren wilde worden. 

We hebben hem nooit leren lopen. Op een dag stond hij gewoon recht in zijn wiegje. Een paar weken later rende hij al door het huis. Ik heb hem nooit zien vallen. Rik was de eerste van de klas die zijn eigen naam kon schrijven. Hij bindt zijn schoenveters sinds hij drie is. Hij is nooit een dag ziek geweest. Geen mazelen of waterpokken, zelfs geen griep.

Op een dag haalde mijn man de zijwieltjes van Riks fiets. ‘Ik ga je leren fietsen op twee wielen,’ zei hij.
  ‘Oké, papa,’ zei Rik. Waarop hij op de fiets sprong en de oprit afreed. Alsof hij nooit iets anders gedaan had.
  Rik heeft altijd al een eigen willetje gehad. Niet dat het een moeilijk kind was. Hij wist gewoon perfect wat hij wilde. Waar andere kinderen urenlang konden twijfelen of ze vanille- of aardbeienijs zouden nemen, nam hij resoluut één bolletje mokkaijs met slagroom.

Hij had ons niet nodig. Ook niet toen de dokter hem op zijn veertiende vertelde dat hij leukemie had. Hij weigerde chemotherapie. Hij had zich neergelegd bij zijn lot. Rik wilde van zijn leven genieten – zolang dat nog ging. Hij stelde een lijstje op van alle dingen die hij nog wilde doen, en voerde die één voor één uit. De dokter gaf hem drie maanden. Dat werden er uiteindelijk vier.

Vandaag eten we pistolets met kaas – niet met vlees, want Rik eet geen dieren sinds hij op zijn achtste een documentaire over de vleesindustrie zag – en koffiekoeken, maar niet die met rozijnen, want die lust hij niet. Eerder vandaag galmde de muziek van Pennywise, Riks favoriete punkband, door de kerk. De pastoor schrok zich een hoedje en ook de ouders van mijn man konden er niet mee lachen. Ook na Riks dood loopt alles exact zoals hij het wil.

(c) Leen Raats

Geef een reactie

Powered by WordPress.com. Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: