Nok van Hasselt

Dit is zo’n plek waar je even stil moet staan
en met jou de wereld in de zachte glooiing
van een verborgen dal voorbij de bomen
en heuvels met vage beloften van avontuur.

Dat wat slechts in de loop van eeuwen
verandert, beweegt iets diep in mij.

Hoe kan ik hier niet willen zijn als de bladeren
of het graan dat meewarig knikt in de wind
misschien kan ik wel vliegen, mijn armen
als wolken om het landschap slaan.

Alsof ik niet kijk naar wat ik zie
maar naar wat ik wens te worden
een horizon, voor iemand.

(c) Leen Raats

Af en toe proza en poëzie in je mailbox? Join the club!

Geef een reactie

Powered by WordPress.com. Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: