Stappersven Kalmthout, 1994

Er is een plek op de hei
waar ik lang geleden
een zon net als deze
schijnbaar eindeloos onder zag gaan.

Waar late vogels
over zilverwater scheerden
en hoe alles daarrond purper leek.

Ik bedacht me dat ik net als het water
iedere beweging van elke vleugel
voor altijd vast wilde houden
en ook, dat dat onmogelijk was.

Ik was negen en ik huilde
om wat nu onvermijdelijk
op me zou vallen als de nacht.

(c) Leen Raats

Wil jij af en toe poëzie en proza van Leen in je mailbox?

Af en toe proza en poëzie van Leen in je mailbox? Join the club!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: