Stappersven Kalmthout, 1994

Er is een plek op de hei
waar ik lang geleden
een zon net als deze
schijnbaar eindeloos onder zag gaan.

Waar late vogels
over zilverwater scheerden
en hoe alles daarrond purper leek.

Ik bedacht me dat ik net als het water
iedere beweging van elke vleugel
voor altijd vast wilde houden
en ook, dat dat onmogelijk was.

Ik was negen en ik huilde
om wat nu onvermijdelijk
op me zou vallen als de nacht.

(c) Leen Raats

Wil jij af en toe poëzie en proza van Leen in je mailbox?

Af en toe proza en poëzie in je mailbox? Join the club!

Geef een reactie

Powered by WordPress.com. Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: